واقعن فقط به فیلتر شدن وبلاگم خنده ام می گیرد. آقایان سانسورچی!بابا این جا را در طول روز فکر نکنم نهایتن ۵ نفر به غیر از خودم می خواندند و هر کدام از مطالبم هم نهایتن در طول زمانی که در صفحه ی اول وبلاگم قابل دست رس بوده است، سرجمع ۵۰ تا خواننده هم نداشت. در کنار آن راه اندازی یک وبلاگ بدون هیچ هزینه ای است و در نهایت ۵ دقیقه وقت من را می گرفت. حالا آقایان سانسورچی این همه زمان و هزینه را صرف فیلتر کردن وبلاگ من کرده اند.
در نتیجه من و گنزالس با هم به این آقایان می خندیم و البته من در وبلاگ جدیدم پاسخی به این آقایان داده ام و گنزالس هم به سبک خودش به آنان پاسخ داده است.
خلاصه این که دوستان داخل کشوری که اسیر فیلترینگ هستند لطف کنند وبلاگ جدید من را بخوانند اما سعی می کنم مطالب را فعلا روی هر دو وبلاگ بگذارم.
اینم واکنش گنزالس عزیز:( گنزالس دوست خوبم است که حدود ۶ سال سن دارد و احتمالا از حلبی آباد هی یکی از شهر های آمریکای جنوبی پیش من آمده و البته یک دوست دخرت سیاه ژوست ۱۱ ساله به نام گندم هم دارد که از آنگولا آمده پیش من) فعلا عکس گندم را نمی گذارم که بعدن سورپرایزتان کنم!
این آدرس وبلاگ جدید:http://bazgoftan.blogspot.com/
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم آبان 1388ساعت 10:24 توسط فواد شمس
|
هانا می خواست خوانده شود اما هیچ کس جز مایکل او را نخواند. جوهره ی فیلمThe reader 
این جنبش یک تحول بزرگ است. اما نه یک تحول مخملی که یک تحول واقعی! تحولی در تمامی سطوح زندگی و تمامی وجوه زیست اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و حتی اقتصادی است. در ایران یک جریان تغییر در تمامی روابط بین انسان ها دارد رخ می دهد.
در زمانه ای که "خوش گلای بینی سر بالا " اکنون دستمال ها را نه برای پز دادن که از ترس بوی گاز اشک آور رو به روی بینی های شان می گیرند. 
بهترین خاطره ای که از یک روز بارانی دارم به دوران دبیرستان بر می گردد. روز های آخر مدرسه قبل از عید بود که من تازه سیگار می کشیدم. یک روز بعد از اعلام نتایج امتحان فیزیک بود که نمره بالایی آورده بوم( یادم نیست چند اما خوب بود) به عنوان جایزه برای خودتم یک نخ " دیویدوف" خریدم. و زیر نم نم باران سیگار دود کردم و یکی از لذت بخش ترین سیگار های زندگی ام را کشیدم... و البته به یک " دیگری" فکر می کردم که تازه با وی آشنا شده بودم و بسیار لذت بردم.
روزی فرا خواهد رسید که تمام روز ها روز زن باشد، تمام روز ها روز انسان باشد. چون تمام جهان را را به کف خواهیم آورد اگر زنجیر های مان را از دست بدهیم. روزی فرا خواهد رسید که زمین برای همه ی ما باشد و نان و عشق را به تساوی قسمت کنیم.
ترانهي زيباي «
من با اروهان ولی در خوابگاه سخن می گویم
آره من بازم خودم را می خوام پیدا کنم .... اورهان ولی مرسی! که بازم منو به خودم آوردی و از این پیله ی از خودبیگانگی خارج کردی تا بتونم توی صورت تمام دخترای پول دار و جلوی تمام دنیا با تمام پلیسا و نیرو های ضد شورش اش و کلیسا، مسجد، دانشگاه، ماهواره و روزنامه هاشون و.... اونم وسط میدون "انقلاب" وایسم و فریاد بزنم:
شعری منتشر نشده از شاملو که به واقع وصف الحال ماست. بدون هیچ شرح و توضیحی این شعر را دست کم ۳ الی ۴ بار بخوانید:
میتپيم.
و البته از همه جالب تر در روزگاری که علی فلاحیان که زمانی به زیبایی " لقب سردسته جانیان " را به صورت مشترک با آقای سعید حجاریان شریک شده بود، هم به عنوان "
" بریم تو فاز بندری/ جمع کنید جسد مسد دخترا رو /قفل کنید درارو 
